Weekendje fjällen

Vrijdag was ik vrij, dus heb de minimale bepakking voor onsoverlevingsweekend bijeen geraapt en verdeeld in 4 rugzakken van 20kilo. Alleen het hoognodige ging mee (Niels kon niks meer zien in deachteruitkijkspiegel en de auto lag met zijn kont op de grond)Eerst was ik naar de kapper geweest, want ik wil natuurlijk wel metstijl overleven, en als ze met een helicopter naar me op zoek moeten,wil ik met goed gekapte wapperende haren hangend aan een rots kunnenzwaaien naar de reddingslui i.p.v. met een vet en ongekamd vogelnestjeop mijn kop.Niels was lekker om twee uur al vrij, had een heerlijkchocoladebroodje gebakken (en in poedervorm meegenomen, water endennenaalden erbij en smullen maar)dus de familie ging op pad naar Särna, ongeveer 3 uur rijden van hier.De tocht was bar (ik had geen koffie mee) maar na 500 coupletten vanik heb een potje met vet, kwamen we langs de eerste bezienswaardigheid(althans, dat dachten we)Älvdalen. Een plaatsje wat eeuwen lang zogeisoleerd heeft gelegen, dat die lui een eigen taalverzonnen hebben die geen andere Zweed wil verstaan en die ze te pasen te onpas spreken . Het dorpje stelde geen bal voor, dus we reden er lekker snel doorheen.Toen werd het landschap steeds mooier naarmate we hoger kwamen, echte herfstkleuren, woeste bossen en bossen en bossen en weer bossen....toen stak er ineens een eland de weg over vlak voor de auto en toen ik keek waar die heengegaan was, stond er nog zo'n eigewijze grootgok langs de kant van de weg sullig te kijken.Even verderop reden we bijna twee grote vogels aan die een beetje opfazanten leken, maar groter en anders van kleur, die naar we hoorden erg zeldzaam zijn en dus bijna nog zeldzamer waren geworden als Niels niet snel op zijn rem had getrapt!De reis verliep erg vlot en tegen zessen kwamen we aan bij Särna, eengehucht/gat/uitgesorven /ongezellig dorp van NIKS! Er was een pizzeria annex kebab tent die gerund werd door een stel turken (die kom je echtoveral tegen!) en toen die onze bestelling opnamen, hoorde ik een stemroepen:hallo Odette! (in het Zweeds dan) zat daar een collega van mijnwerk! Ik rolde echt van mijn stoel( waar ik nog niet op zat) in datgodverlaten gat echt in the middle of nowhere, kom ik die geen hondken een bekende tegen!!!!!We hebben daar best lekker pizza gegeten en toen redeg we via kleineweggetjes ongeveer 18 kilometer verder de bossen in naar ons huisje.We hadden (Michael kennende) een spaanplaten keet verwacht, maar watschetst onze verbazing toen we zagen dat het een heel erg knus grofblokhutje was met een eigen houtvoorraad en een utedas (buiten w.c.)tussen de bosbessenvelden midden in de bossen!

gelukkig waren er twee w.c. 's

Het was al een beetje donker toen we binnenkwamen, en er was geenelectriciteit of stromend water, maar er hingen allemaal van diegezellige olielampen en er stonden kaarsen. We hebben zelf watwaxinelichtjes aangestoken en de kleine houtkachel, want het was erecht erg koud en hebben de bedjes klaargemaakt voor de nacht.De volgende ochtend 7 uur zijn we direct na het ontbijt richtingnatuurpark Fulufjällen gegaan, waar Zwedens hoogste waterval is, 93meter hoog en 60 miljoen jaar oud (ook niet oud!)

aan het begin van de wandeling door het natuurpark kwamen we twee beren tegen

De wandelroute liepdoor een moeras heen, maar er waren goede wegen aangelegd en we hebbende wandeling van 4 kilometer gelopen.

De kinderen liepen erg goeddoor, ondanks het klimmen wat met hun korte beentjes natuurlijk nietaltijd even makkelijk is en we hebben ook op een uitzichtspuntgestaan waar je drie bergtoppen kon zien.Het was allemaal best mooi, je kunt zelf op dit adres kijken als je wilt(www.dalarna.se/fulufjallet) Er waren ook oude bomen van 500 jaaroud en een of andere soort aanslag op stenen, die ik er al met eenbeetje chloor af wilde poetsen, maar dat was duizend jaar oudemosaanslag. Die mos groeide zo langzaam van verveleng, wel 1centimeter per 100 jaar!Na de wandeling waren we wel aan een kopje koffie toe (ik dus), wanthet waaide hard en het was vrij fris en het motregende een beetje, duswe gingen naar het restaurantje wat daar gelegen was. Voor de kinderenhamburgers en patat besteld en we kregen een nummer mee wat omgeroepenzou worden als het eten klaar was.Nu waren er wat mensen voor ons aan de beurt en dat mens riep door demicrofoon steeds het nummer om. De kinderen vonden dat zo grappig, datze dat na gingen doen met een servetje voor hun mond(vanwege hetgedempte geluid) en riepen heel hard door dat restaurant: 'nummerzes!!! Komen anders krijg je geen eten!!!!'Een meneer vond dat zo grappig en speelde een beetje mee door naarMerle toe te komen en te vragen:'je riep net nummer zes om, waar ismijn eten nou?' Merle werd op slag erg verlegen!Wij moesten er erg hard om lachen om onze ondeugende kindertjes, hetklonk erg grappig!!

Er was ook nog een museum, erg leuk dat ging over alle wilde dierendie in Zweden leven en je kon korte filmpjes zien, en door op knopjeste drukken hoorde je wat voor geluid ze maakten en ook kon je eenstukje van de pels voelen.Tristan veranderde natuurlijk op slag in een wolf en ging vervolgeskruipend verder door het museum!Tussendoor nog even vissen vangen voor het avondeten......gelukkig heeft Merle een godispåse, hebben we tenminste nog wat te eten.

We zijn daarna nog even door gereden naar Idre, een van de grootstewintersportplaatsen, want daar zouden echte rendieren rondlopen!We konden gelukkig een eind met de auto omhoog rijden tot ver boven debomengrens want de kinderen waren een beetje moe. Toen we hoog op debergen kwamen vroeg Merle of we op de maan waren omdat het zo'n kaalen raar landschap was!

Tristan, Merle en Nibgubben, een folkloristisch wezen welke op de Nibfjället zou wonen...

We zagen wel een hoop wandelaars, maar geenrendier helaas!Maar weer teruggereden , boodschappen gedaan en lekker ge-bbq-ed! Wehadden lekkere elandenworstjes en marshmellows!

Niels had dit keer op tijde de kachel aangedaan, dus het was lekkerwarm in het huisje. We hebben nog bingo en ganzenbord gespeeld bijkaars en zaklantaarn licht en gingen toen lekker slapen.

literatuur avond

Helaas was de nachtrust van korte duur, want de muizen hadden onswarme huisje ook gevonden. We hadden al het eten al hoog gehangen engoed verpakt in plastic, maar dat hield ze echt niet tegen. De helenacht hoorden we geknaag en het klonk zo duidelijk alsof ze aan mijnhaar zaten te knabbelen. Iedere keer keken we met de zaklamp, maar wekonden niks zien. En dat vreselijke geknaag was zo'n rotgeluid!Toen we wakker werden was het huis bezaaid met muizenkeutels, dus wehebben snel de boel bijeengepakt en zijn weer op tijd naar huisgereden! We denken dat we Michael als dank maar een muizenval geven ofeen fles muizengif in plaats van een bos bloemen!En donker dat het er was, je zag geen hand voor ogen echt kool enkoolzwart! Ik durfde natuurlijk niet naar de w.c. 's nachts, want jeweet maar nooit in dat donkere bos!Tegen half twee waren we weer thuis, we hebben ons heerlijk gedouched!Wat een luxe is dat toch! We stonken namelijk een uur in de wind! Een mengeling tussen rookworst (van de kachel) en muizenlucht!